Reisverslag Livigno

Resor Zomer

Na vele jaren in de winterse Livigno met de besneeuwde pistes en de geur van glühwein die onze handen verwarmde, wilden we het zomerse Livigno met zijn groene weiden en de frisse lucht, die naar lariksen en gentiaan ruikt, leren kennen. En daar zijn we nu: De Carthago staat klaar, scooter en hond zijn aan boord en we zijn benieuwd of het “Kleine Tibet” ons ook zonder sneeuw zal verrassen.

8 Min

Een White Chic C-Line-camper, geparkeerd in een berglandschap.

Een dorpje, genesteld in een met gras begroeide bergvallei onder een strakblauwe hemel, omringd door dennenbomen en paarse wilde bloemen, zoals te zien is in dit reisverslag over Livigno.

CAMPING LIVIGNO.

Rambo, onze Chihuahua, is de eerste die naar beneden rent: Hij heeft het winterse Livigno nog nooit meegemaakt, omdat het te koud was voor zijn pootjes, maar nu heeft hij plezier in het rennen door het gras. We laden de scooter uit de opbergruimte. In de winter zijn het ski’s en skischoenen, in de zomer zijn twee helmen en de zin om veel te ontdekken voldoende. De camping is wel klein, maar zeer charmant – ook dankzij mevrouw Mara, die hem leidt en van energie alleen maar straalt. Hij beschikt over alle belangrijke voorzieningen, inclusief een wasruimte. Bovendien organiseert Mara elke avond vermakelijke evenementen op de camping, die bij de gasten zeer goed in de smaak vallen.

DE VAL-NERA-WATERVALL EN DE WANKELIGE BRUG.

Eerste Etappe: de waterval „Cascata Val Nera“. Het wandelpad ligt in de buurt van de camping, de ochtendlucht is fris en rein. Het pad gaat zachtjes omhoog, langs alpine rododendrons en kleine beekjes met kristalhelder water. Rambo is als een razende rivier, hij loopt trots aan de voorkant van de groep en is ervan overtuigd een wolf uit de Alpen te zijn. Hoe dichter we komen, hoe luider het doffe geruis van het water wordt. Nadat we het laatste stuk in de zon achter ons hebben gelaten, ligt hij recht voor ons: de waterval van Val Nera onthult zich in al zijn pracht. We dalen af en steken de kleine Tibetaanse hangbrug over de beek over. Hij bestaat uit touwen en hout, is stabiel, maar wiebelt een beetje en zorgt zo voor een kleine adrenalinekick. Ik loop lachend eroverheen, terwijl Rambo … nou ja, Rambo heeft besloten dat een echte wolf geen bewegende bruggen nodig heeft. Hij liet zich op de arm nemen en genoot van de rit, terwijl hij met een superieure houding in de lucht zweefde.
Een ijskoude waterstraal, die tussen de donkere velgen opspat en een bries creëert die ons gezicht verfrist. We nemen een pauze op een grote rots in de zon voor een snack.

Een man en een vrouw met een kleine hond staan op rotsachtige grond voor een waterval tijdens hun reisverslag over Livigno.

Een man en een vrouw staan voor het houten gebouw van Camping Livigno, een van de hoogtepunten van dit reisverslag over Livigno, met bloembakken voor de ramen.

Een rode trein van de Rhaetische Spoorwegen rijdt over bergsporen langs een houten bankje en legt zo een schilderachtig moment vast uit een Reisverslag Livigno.

VLUCHT NAAR ZWITSERLAND.

In de avond dalen de temperaturen en trekken we ons terug in de warmte van onze Carthago en schakelen we het Alde verwarmingssysteem met de hoogte-instelling in. Laten we voor het slapengaan nog even naar buiten gaan. Zonder de lichtvervuiling van het skiseizoen ziet de lucht er gewoon ongelooflijk uit. Zwart en vol sterren. In de winter hebben we ze nog nooit zo gezien: te veel sneeuw, te veel lichten. We blijven 5 minuten staan met onze blik naar boven gericht en in stille devotie. Morgenochtend blijft de wekker uit: In de bergen verstrijkt de tijd langzaam.
We worden om acht uur wakker bij helder daglicht. De weg is na de nachtelijke regen nog vochtig, maar we geven gas en maken ons op weg naar Zwitserland. We nemen de weg naar de Forcola di Livigno. Dat is de weg waarbij je meteen merkt dat het geen eenvoudige route is, maar een pas. Smal, vol bochten, goede, maar niet perfecte asfalt. Boven houden we halt: aan de ene kant ligt het dal van Livigno, aan de andere kant het Val Poschiavo.
Na enkele haarspeldbochten naar beneden bereiken we Zwitserland en komen we op de weg naar de Berninapas. En hier verandert alles: perfect asfalt, millimeterprecies zoals in Zwitserland, en de rode sporen van de “Trenino”, die naast ons opduiken… Af en toe hoor je hem achter een bocht fluiten en daar is hij weer naast je. Op een gegeven moment, bocht voor bocht, verschijnt plotseling het Lago Bianco, dat zijn naam te danken heeft aan de sedimenten die van de gletsjer komen. Eigenlijk is het niet wit, maar de kleur hangt af van het zonlicht. Ernaast, slechts door een zeer smalle dijk gescheiden, ligt het Lago Nero, dat een andere kleur heeft omdat het niet uit gletsjerwater wordt gevoed. Twee naast elkaar liggende meren en twee totaal verschillende kleuren.
Als je van bovenaf naar beneden komt, zie je beneden het St. Moritzermeer, de enorme hotels en de bergen. We zetten de scooter aan de oever van het meer neer. Hier kost alles in CHF, zelfs de lucht lijkt duurder te zijn. We drinken snel een koffie en genieten van vijf minuten luxe.

OP TWEE WIELEN.

Op naar de volgende stap, we wisselen van vervoermiddel. Nadat we de scooter hebben geparkeerd, stappen we op twee e-bikes die we in het stadscentrum hebben gehuurd. We brengen een prachtige dag door tussen het Val Federia en het Val Alpisella.
Men zegt dat het Val Federia het mooiste en meest lieflijke dal van Livigno is en het stelt onze verwachtingen inderdaad niet teleur. Je verlaat de asfaltweg en slaat af op een brede, ingedrukte veldweg die licht omhoog loopt. Geen verkeer, alleen koeien, beekjes en marmotten. We komen aan bij de hut om een korte pauze te nemen, en terwijl we op het gras zitten, met de fietsen naast ons, wordt ons duidelijk wat men onder “langzame tijd” verstaat. Via de fietspad komen we direct bij de Alpisella-hut, waarbij we langs het meer rijden en een lariksbos doorkruisen. Op de terugweg komen we langs de oever van het meer, waar het water in de zomer zich terugtrekt en ruimte maakt voor weilanden. Het is een vreemd en opwindend gevoel: met de e-bike over het zachte gras te rijden – precies daar, waar we nog maar een paar maanden geleden met de sneeuwscooter over het ijs zijn razend gegaan.

Een man en een vrouw in fietskleding staan met hun mountainbikes op een grindpad naast een klein bergbeekje tijdens een Reisverslag Livigno.

Een rode trein rijdt langs de oever van een helderblauw gletsjermeer, een schilderachtig hoogtepunt uit ons Reisverslag Livigno, omringd door bergachtig terrein.

RAMBOS DAG.

Na de snelle ritten met de scooter en de tochten met de e-bike nemen we het vandaag wat rustiger en richten we onze blik op een lagere niveau. Vandaag is het de dag van Rambo: langzame gang, de neus op de grond en op naar het “Sentiero dell’Arte”. Dit is geen gewone bos. Het is op een andere manier stil, een zachte bocht tussen hoog oprijzende boomstammen die naar hars ruiken. En dan, heel plotseling, waren ze daar. De eerste sculptuur steekt tussen de lariksen uit, alsof ze er altijd al is geweest. Het zijn 40 houten sculpturen. Er is geen museum, er is geen toegangsbewijs, er is geen pijl die je laat zien waar je moet slapen. Ga langzaam, dan vinden de werken je vanzelf.
We dachten dat we de uitstapjes achter ons hadden gelaten. Maar hier is het zo: hoe meer je loopt, hoe meer je wilt zien. Dus zeggen we tegen onszelf: “Dit is de laatste, beloofd” en sturen we met de scooter naar de Crap de la Parè, de panorama-tocht bij uitstek. We laten de scooter staan bij de Passo d’Eira en nemen het pad van de kruiswegstaties. De eerste instap brengt je een beetje aan het hijgen, dan wordt het vlakker. We bereiken het grote topkruis en … Stilte.
Aan de ene kant ligt het hele land. Aan de andere kant ligt het meer, 600 meter dieper, lang en blauw, dat het bijna onwerkelijk lijkt. Rambo kijkt over de rand van het pad, bedenkt het zich dan anders en keert terug in de schaduw. Rondom alles: de Bernina, de Federia, het Carosello. We gaan zitten. Er waait geen wind, alleen de koeien grazen. En het wordt ons duidelijk: Ja, deze laatste wandeling was precies goed.

DE TWEE ZIELEN VAN LIVIGNO.

Terwijl de wandelpaden en Alpenpassen het middelpunt van onze dagen vormden, bood het centrum van Livigno elke late middag het perfecte decor voor wat afwisseling. De voetgangerszone, deze eindeloos lange rij van houten chalets, boetieks en belastingvrije winkels, werd onze vaste wandeling. Winkelen en aperitief. Rambo kreeg zijn kom met water en een paar koekjes nog voordat we onze glazen kregen.
Livigno in de winter betekent adrenaline op de sneeuw, wachtrijen bij de kassa’s en warme chocolademelk. Livigno in de zomer staat voor ruimte, een gematigd tempo en een groen gebied dat je op 1.816 meter hoogte niet verwacht. Het is het ontwaken in de camper, wanneer de bergtoppen nog roze zijn, de doelloze rit met de scooter en de terugkeer met de moe en blije hond die met de van de grond vervuilde poten op de trede slaapt. We waren bang om een herinnering te verpesten, in plaats daarvan hebben we een nieuwe toegevoegd. Het “Kleine Tibet” heeft twee hagelbestendig en bij beide voel je je thuis.

Roby, Cla en Rambo